Të jetosh në zona me ekspozim të lartë ndaj pesticideve bujqësore shoqërohet me rreziqe më të larta për kancerin, sipas një studimi të ri.

Pesticidet, të pranishme gjerësisht në ushqim, ujë dhe mjedis, mund të lidhen me një rrezik në rritje të kancerit, veçanërisht në mesin e popullatave më të cenueshme nga ana sociale, sipas një studimi të ri.

Studimi, i botuar në revistën Nature Health, gjeti një lidhje të fortë midis ekspozimit ndaj pesticideve bujqësore dhe rrezikut të zhvillimit të kancerit, duke analizuar të dhënat mjedisore, regjistrat e kancerit dhe mostrat biologjike në Peru.

“Kjo është hera e parë që kemi qenë në gjendje të lidhim ekspozimin ndaj pesticideve, në shkallë kombëtare, me ndryshimet biologjike që sugjerojnë një rrezik në rritje të kancerit”, shpjegoi Stéphane Bertani, një studiues në biologjinë molekulare në Institutin Kombëtar Francez të Kërkimeve për Zhvillim të Qëndrueshëm (IRD).

Autorët vunë në dukje se kancerogjeniteti në botën reale i pesticideve mbetet i pakuptueshëm, gjë që pengon vlerësimet rigoroze të rrezikut dhe vonon ndërhyrjet efektive të shëndetit publik.

Me qëllim mbylljen e këtij boshllëku, studiuesit identifikuan zona në Peru ku njerëzit kishin më shumë gjasa të ekspozoheshin ndaj pesticideve dhe më shumë gjasa të prekeshin nga lloje të caktuara të kancerit, dhe zbuluan se rreziku i zhvillimit të kancerit në këto zona ishte 150 për qind më i lartë.

Studimi u krye në bashkëpunim midis Institutit Kombëtar Francez të Kërkimeve për Zhvillim në Peru, Institutit Pasteur, Universitetit të Tuluzës dhe Institutit Kombëtar të Sëmundjeve Neoplastike të Perusë.

Ekipi modeloi shpërndarjen e pesticideve në mjedis gjatë gjashtë viteve, nga viti 2014 deri në vitin 2019, duke krijuar një hartë me rezolucion të lartë të zonave me rrezikun më të madh të ekspozimit, sipas Jorge Honles, një epidemiolog në Universitetin e Tuluzës.

Zonat me rrezik të moderuar dhe të lartë mbulonin më shumë se një të tretën e territorit kombëtar, me ndotje jashtë vendit që shtrihej deri në 30 deri në 50 kilometra përtej tokës së kultivuar, e shkaktuar nga transporti në distanca të gjata.

Studiuesit e aplikuan modelin në të gjithë vendin, duke përfshirë kimikate bujqësore - asnjëra prej të cilave nuk klasifikohet si kancerogjene e njohur njerëzore nga Organizata Botërore e Shëndetësisë (OBSH) së bashku me modele që gjurmojnë shpërndarjen e tyre mjedisore.

Duke krahasuar hartën e pesticideve me regjistrat e kancerit, studimi u mbështet në të dhëna nga më shumë se 150,000 pacientë të diagnostikuar midis viteve 2007 dhe 2020.

Rreziqet më të larta të ekspozimit ndaj pesticideve mjedisore ishin të përqendruara në malësitë dhe shpatet e Andeve, veçanërisht në zonat ku reshjet e pakta mund të përkeqësojnë akumulimin e pesticideve.

Analizat molekulare treguan se pesticidet prishin proceset që ndihmojnë në ruajtjen e funksionit qelizor dhe identitetit qelizor. Këto ndryshime mund të shfaqen para se të zhvillohet kanceri, duke sugjeruar efekte të hershme, kumulative dhe të heshtura që mund t'i bëjnë indet më të ndjeshme ndaj faktorëve të tjerë të rrezikut, siç janë infeksionet, inflamacioni ose stresorët mjedisorë, vuri në dukje studimi.

Studimi tregon se disa tumore, megjithëse prekin organe të ndryshme, ndajnë dobësi të përbashkëta biologjike të lidhura me origjinën e tyre qelizore, të cilat ekspozimi ndaj pesticideve mund t’i dobësojë.

Zonat më të gjera me rrezik ishin të lidhura me kanceret epiteliale endodermale dhe ektodermale, lloji më i zakonshëm tek të rriturit, që prekin kryesisht traktin gastrointestinal, mushkëritë dhe lëkurën.

Në Peru, karcinoma hepatocelulare (HCC), nëntipi më i përhapur i kancerit të mëlçisë, prek në mënyrë disproporcionale individë të rinj, jo-cirrotikë me prejardhje indigjene, veçanërisht në rajonet qendrore si Junín, vunë në dukje studiuesit.

Mëlçia është një organ kyç në metabolizmin e kimikateve dhe konsiderohet një vend roje për ekspozimin mjedisor, vunë në dukje autorët.

Ndërsa ky model është lidhur më parë me infeksionin okult të hepatitit B, studimi zbuloi se grupet e kancerit të mëlçisë përkonin me zonat e ekspozimit të rëndë ndaj pesticideve, dhe se indi jo-tumor i mëlçisë mbante një nënshkrim molekular në përputhje me ekspozimin e hershëm ndaj kancerogjenëve.

Pesticidet janë të përhapura në ushqim, ujë dhe ekosisteme, që do të thotë se hartëzimi i ekspozimit mjedisor është mjaft sfidues, shkruan autorët.

Në rajonet ku bujqësia intensive, menaxhimi i paqëndrueshëm i tokës dhe kujdesi shëndetësor i kufizuar konvergojnë, shpërndarja e pesticideve mund të gërryejë qëndrueshmërinë ekologjike dhe të thellojë pabarazitë shëndetësore afatgjata.

Studiuesit thanë se këto gjetje nënvizojnë nevojën për të përfshirë barazinë socio-ekologjike brenda politikës rregullatore, "një hap thelbësor drejt zbutjes së dëmit ekologjik dhe mbrojtjes së popullatave të cenueshme nga kanceret e nxitura nga mjedisi".

/Motilokal.com