Otiti i jashtëm, i njohur zakonisht si veshi i notarit, është një gjendje e zakonshme inflamatore që prek kanalin e jashtëm dëgjimor. Manifestohet si inflamacion i kanalit të jashtëm dëgjimor, i cili lidh veshin me membranën timpanike.

Zakonisht shkaktohet nga një infeksion bakterial ose kërpudhor. Shpesh shkakton dhimbje të forta dhe mund të ndodhë si tek të rriturit, ashtu edhe tek fëmijët ose foshnjat. Të kuptuarit e etiologjisë dhe strategjitë e duhura të menaxhimit janë jetike për trajtimin efektiv, por edhe për parandalimin e kësaj gjendjeje.

Otiti i jashtëm: Shkaqet

Faktorët kryesorë etiologjikë të otitit të jashtëm janë infeksioni nga një bakter ose, më rrallë, një kërpudhë, e cila shkakton zhvillimin e inflamacionit. Zhvillimi i inflamacionit përfshin shumëzimin ose hyrjen e baktereve ose kërpudhave në lëkurën e kanalit të dëgjimit të jashtëm përmes, për shembull, një gërvishtjeje. Disa faktorë predispozues rrisin rrezikun e zhvillimit të otitit të jashtëm, duke përfshirë lagështinë e tepërt të zgjatur në vesh, traumat dhe sëmundjet e lëkurës (p.sh. dermatiti).

Kjo gjendje njihet edhe si veshi i notarit, pasi djersitja e tepërt ose lagështia e tepërt në vesh për shkak të ujit që mbetet në të pas notit në det, për shembull, kontribuojnë në formimin e një mjedisi të favorshëm për shumëzimin e mikroorganizmave patogjenë. Shkaktimi i disa traumave në vesh për shkak të pastrimit me shkopinj pambuku ose piskatore, kruarja me gisht dhe përdorimi i tapave të veshëve dhe kufjeve mund të kontribuojnë në formimin e gërvishtjeve në sipërfaqen e lëkurës së kanalit të jashtëm dëgjimor. Këto gërvishtje mund të veprojnë si pika hyrëse për mikroorganizmat patogjenë, të cilët shkaktojnë otit të jashtëm. Së fundmi, sëmundjet me origjinë alergjike ose të lëkurës, të tilla si dermatiti alergjik i kontaktit, psoriaza dhe dermatiti atopik mund të lehtësojnë zhvillimin e inflamacionit.

Simptomat e otitit të jashtëm

Në fazat e hershme, pamja klinike e otitit të jashtëm është zakonisht e lehtë dhe përfshin kruajtje në vesh, skuqje në kanalin e dëgjimit të jashtëm, shqetësim të lehtë që bëhet më intensiv kur ushtrohet presion në aurikul ose tragus, që është gunga e vogël trekëndore në pjesën e përparme të veshit. Në të njëjtën kohë, mund të ndodhë otorrea, d.m.th. shkarkimi i një sasie të vogël lëngu të kthjellët dhe pa erë nga veshi. Megjithatë, simptomat e gjendjes përparojnë me shpejtësi nëse trajtimi i synuar nuk zbatohet menjëherë.

Nëse gjendja përkeqësohet, shfaqen simptoma të tjera, siç janë dhimbje veshi më intensive (otalgji) dhe otorrea që mund të jetë purulente ose seroze, ndërsa kruajtja dhe skuqja përkeqësohen. Inflamacioni kontribuon në zhvillimin e edemës dhe akumulimin e lëngjeve në kanalin e jashtëm të dëgjimit.

Në të njëjtën kohë, ndodh një ndjesi mbushjeje në vesh ose bllokim i kanalit të jashtëm të dëgjimit, si dhe humbje e dëgjimit (humbje e dëgjimit). Në rastet e avancuara të sëmundjes, dhimbja është mjaft intensive dhe mund të reflektohet në fytyrë, qafë dhe në të njëjtën anë të kokës si veshi që paraqet otit të jashtëm. Gjithashtu manifestohet, me bllokim të plotë të kanalit të jashtëm të dëgjimit, ënjtje dhe skuqje në pjesën e jashtme të veshit, ënjtje në nyjet limfatike cervikale të qafës dhe ethe.

Diagnoza e otitit të jashtëm

Diagnoza e otitit të jashtëm bazohet kryesisht në vlerësimin klinik. Një histori e detajuar dhe ekzaminimi i veshit me otoskop ose otomikroskopi janë gurët themelorë të diagnozës. Otomikroskopia është testi diagnostik i zgjedhur, pasi zbulon një kanal të jashtëm dëgjimor të fryrë, eritematoz me ose pa rrjedhje.

Përdoret gjithashtu për të inspektuar membranën timpanike për të vlerësuar integritetin e saj dhe për të zbuluar çdo shpim të daulles së veshit. Gjetja e një vrime në daullen e veshit përcakton kryesisht zbatimin e trajtimit, pasi disa ilaçe të administruara për otit ekstern mund të shkaktojnë dëmtime në veshin e mesëm.

Në disa raste, kur rezultatet e trajtimit nuk janë ato të dëshiruara, mund të jetë e nevojshme të merret një mostër e lëngut që rrjedh nga veshi, me qëllim që të dërgohet për kulturë për të sqaruar mikroorganizmin patogjen që shkaktoi otitin e jashtëm. Kjo procedurë kontribuon në administrimin pasues të terapisë së përshtatshme me antibiotikë.

Otiti i jashtëm: Trajtimi

Trajtimi në rastet e otitit të jashtëm synon zgjidhjen e plotë të inflamacionit, me qëllim shërimin e lëkurës së kanalit të jashtëm të dëgjimit. Nëse kanali i jashtëm i dëgjimit është i bllokuar, veshi pastrohet nga sekrecionet ose dylli dhe më pas një copë e vogël garze ose sfungjeri e zhytur në pomadë antibiotike ose pika të posaçme futet në kanalin e jashtëm të dëgjimit. Në të njëjtën kohë, pacientit i jepen preparate farmaceutike topike në formën e pikave të veshit, të cilat mund të përfshijnë substanca të tilla si acidi acetik për të rivendosur pH-in normal të kanalit të dëgjimit, kortizon për të zvogëluar inflamacionin dhe një ilaç antibiotik ose antifungal, varësisht nëse shkaku i otitit të jashtëm është përkatësisht një bakter apo kërpudhë.

Nëse otiti i jashtëm nuk zgjidhet me pika topikale ose nëse identifikohen infeksione të rënda ose rezistente, hapi tjetër janë antibiotikët oralë. Gjithashtu jepen analgjezikë ose ilaçe anti-inflamatore për të lehtësuar dhimbjen dhe inflamacionin.

Në përgjithësi, rekomandohet të shmanget ekspozimi i veshëve të prekur ndaj ujit gjatë trajtimit. Prandaj, duhet të shmanget noti dhe hyrja e ujit në vesh gjatë larjes, si dhe përdorimi i kufjeve dhe tapave të veshëve. Gjatë larjes, hyrja në kanalin e jashtëm të dëgjimit duhet të sigurohet duke vendosur një copë pambuku të veshur nga jashtë me vazelinë. Meqenëse otiti i jashtëm mund të shkaktojë simptoma veçanërisht të vazhdueshme, ai kërkon trajtim të menjëhershëm dhe të synuar.

/Motilokal.com