Kombet e Bashkuara kanë përzgjedhur të hënën e parë të Tetorit si Ditën Botërore të Habitateve në përkujtim të përvjetorit të konferencës së parë Ndërkombëtare të Kombeve të Bashkuara mbi kolonizimet njerëzore, mbajtur në Vankuver, Kanada në vitin 1976. Qëllimi i ditës Botërore të Habitateve është t’i kujtoj botës përgjegjësitë e saj në të ardhmen e habitateve të qëndrueshme mjedisore.
Tema e viti 2020 është “Strehimi për të gjithë - Një e ardhme më e mirë urbane”
Të kesh një shtëpi të përshtatshme është tani, më shumë se kurrë, çështje e jetës dhe e vdekjes. Ndërsa COVID-19 vazhdon të përhapet, njerëzve u është thënë të qëndrojnë në shtëpi, por kjo masë e thjeshtë është e pamundur për njerëzit që nuk kanë strehim të përshtatshëm.
Në të njëjtën kohë, COVID-19 na ka kujtuar se shtëpia është shumë më tepër sesa thjesht një çati. Për të na bërë të ndihemi të sigurt dhe për të na mundësuar që të vazhdojmë të jetojmë, punojmë dhe mësojmë, një shtëpi duhet të jetë e sigurt, të na lejojë të kemi akses në shërbimet themelore dhe infrastrukturën për masat higjienike dhe të kemi hapësirë të mjaftueshme për distancim fizik. Duhet të vendoset gjithashtu në një vend që u mundëson banorëve të kenë qasje në hapësira publike të gjelbërta dhe të hapura, mundësi punësimi, shërbime të kujdesit shëndetësor, shkolla, qendra të kujdesit për fëmijë dhe objekte të tjera sociale.
Rreth 1.8 miliardë njerëz tashmë jetojnë në lagje të varfra dhe vendbanime informale, strehim të papërshtatshëm. Rreth 3 miliardë njerëzve u mungojnë pajisjet themelore të larjes së duarve. Kjo do të thotë që miliona njerëz në të gjithë botën kanë më shumë të ngjarë të përjetojnë shëndet të dobët për shkak të mungesës së shërbimeve themelore dhe ekspozimit ndaj rreziqeve të shumta socio-ekonomike dhe mjedisore.
Pabarazitë strukturore janë theksuar nga pandemia COVID-19, duke treguar sesi njerëzit nga pakicat, popujt indigjenë dhe migrantët preken në mënyrë disproporcionale nga paraprakia e strehimit, mbipopullimi dhe të pastrehët.
COVID-19 është përhapur në zonat ku njerëzit nuk kanë strehim të duhur, dhe përballen me pabarazi dhe varfëri. Banorët në këto zona gjithashtu shpesh nuk njihen nga autoritetet ose nuk mbrohen dhe përballen me rrezikun e dëbimit dhe zhvendosjes, veçanërisht në kohë krizash. Sipas ILO, 55 për qind e popullsisë së botës - rreth 4 miliardë njerëz - nuk përfitojnë nga asnjë formë e mbrojtjes sociale.
Strehimi është një e drejtë e njeriut dhe një katalizator për të gjitha të drejtat e tjera themelore. Thjeshtë mënyra e vetme për të siguruar "Të Drejtën për Qytetin për të Gjithë"./Motilokal.com
